| Кафэ Акварыюм |
[Nov. 17th, 2009|11:32 pm] |
***
Самае істотнае: Зноў пачуць музыку сьвета. |
|
|
| Кафэ Акварыюм |
[Nov. 17th, 2009|10:24 am] |
***
Паэты шмат што ведаюць, -- і пра шмат што маўчаць. Іх веда іншая, чым докса, меркаваньне большасьці, гэта ясна. Але таксама іншая, чым мудрасьць тых, хто трымаецца за эпістэму. Тых, хто стварае веду. Паэты веду чакаюць... |
|
|
| Кафэ Акварыюм |
[Nov. 14th, 2009|12:11 am] |
***
Проза паэта часта нагадвае дзёньнікі ўзыходжаньня. Увага зьвернутая да найбліжэйшага, да таго, што перад вачыма, але пры гэтам паэт узьнімаецца ўверх, ягоная лінія лёсу – вертыкаль. Таму так цэніцца і чакаецца верш. Верш – гэта амаль імгненнае патрапляньне на вяршыню (калі ён ўдалы). |
|
|
| вершы Францішка |
[Nov. 9th, 2009|07:19 am] |
***
Паэты:
Лялечныя мінатаўры Пад халодным небам Эдэма
Абазнаныя У прыходах поўні У раптоўнай восені, снах, перапынках
Майстры Няпэўнасьці, самоты Адчаю зеленавокага
Заблытаныя У павуціньні часу
Плятуць сваю нітку
Ня ведаюць Хто зь іх Эдып, хто Тэзэй А хто Арыядна |
|
|
| Сьмерць |
[Nov. 8th, 2009|11:43 pm] |
|
Саша Карпейчык ... цяжка паверыць... нерэальна... і як? |
|
|
| Angelus |
[Oct. 21st, 2009|02:05 am] |
|
Я ў фінале Ангелуса! :) |
|
|
| Кафэ Акварыюм |
[Oct. 1st, 2009|11:18 pm] |
Час сканчаецца заўсёды раптам. Яшчэ перад гэтым яго так многа, але вось яшчэ хвіліна і ты разумееш: часу больш няма. Разумееш, што сапраўды позна. Калі позна, калі ўжо няма часу, тады ўсё і адбываецца. |
|
|
| Катакомбы когіта |
[Jul. 1st, 2009|08:13 am] |
***
Напрыканцы васьмідзесятых беларускае грамадзтва было заклапоцілася тым, каб ратаваць мову. Паэты прыходзілі ў мову, каб у ёй ратавацца. У 90-я яны сустрэліся – на поўхвіліны – на дарозе, па якой кожны ішоў у свой бок. |
|
|
| Новая кніга выйшла ў Логвінава |
[May. 30th, 2009|08:40 am] |

У чацьверак у Падземцы яе можна будзе набыць у аўтара (гэта значыць мяне, ня блытаць з Аўтарам:)
Дзякуй:
Логвінаву за цярплівасьць! Адаму Глобусу за малюнак на вокладку!
Марго - за натхненьне!
СуСьвету - за далікатную няўцямнасьць! |
|
|
| Катакомбы когіта |
[May. 8th, 2009|06:47 pm] |
*** Гэсты. Штосьці імгненнае і маўклівае, штосьці, што доўжылася так мала, што немагчыма казаць пра быцьцё, штосьці, што пераўтварае прастору ў падзею. Гэсты расьсякаюць цішыню як жагляр хвалі. |
|
|
| Катакомбы когіта |
[May. 3rd, 2009|10:02 pm] |
*** Філасофія – гэта адзіная дысцыпліна, у якой фраза я ня ведаю гучыць велічна і спакушальна, у якой яна значыць штосьці пазітыўнае. |
|
|
| Эўрапейскае радыё для Беларусі, прэмія Ангелус |
[Apr. 29th, 2009|09:10 am] |
Ігар Бабкоў – ў лонг-лісце на атрыманне літарацкай прэміі ANGELUS2009-04-27 15:13:29 Святлана Адзінец
Упершыню беларускі літаратар патрапіў у спіс літаратурнай прэміі Сярэдняй Еўропы ANGELUS. Прэмія ўручаецца штогод у польскім Ўроцлаве (былы Брэслаў) - горадзе памежжа і дыялогу.
Прэмія прызначаная пісьменнікам, якія паходзяць з Сярэдняй Еўропы і якія “ўздымаюць у сваёй творчасці найістотнейшыя пытанні сучаснасці, змушаюць да рэфлексіі, паглыбляюць веды пра свет іншых культур”. Каб намінавацца на прэмію, неабходна мець кнігу, выдадзеную ў перакладзе на польскую. У 2008 г. у польскім выдавецтве “OFICYNA 21» выйшаў раман Ігара Бабкова «Адам Клакоцкія і ягоныя цені» (пераклад Малгажаты Бухалік), які і кваліфікуецца да прэміі. На здымку: намінаваная кніга Ігара Бабкова. P.S. У мінулыя гады з падачы Калегіюма Усходняй Эўропы намінаваліся Сьвятлана Алексіевіч і Уладзімір Арлоў |
|
|
| Катакомбы когіта |
[Apr. 27th, 2009|06:21 pm] |
Калі не застаецца Я Хто цябе ўбачыць, вецер?!
|
|
|
| Дзень Радасьці!!!! |
[Mar. 25th, 2009|04:29 pm] |
Са Сьвятам!!!!!
Усім -- радасьці, свабоды, вясны! |
|
|
| Катакомбы когіта |
[Feb. 4th, 2009|11:47 pm] |
*** Стан існаваньня на мяжы сьвету: онталягічны непакой. |
|
|
| Засынаць прачынацца слухаць галасы рыб |
[Jan. 30th, 2009|06:44 am] |
*** Кожны паэт насамрэч піша свой томік вершаў. Ёсьць штосьці няправільнае, ненатуральнае, калі гавораць аб трох, пяці, дзесяці тамовым выданьні паэтычнай спадчыны. І ня толькі таму, што 10 тамоў вершаў выглядаюць меньш паэтычна, чым адзін. Паэту даецца абмежаваная колькасьць першаматэрыі, паэтычнай энэргіі, таго, што Эліот назваў паэтычнай эмоцыяй. І ад самога паэта залежыць, разьмяркуе ён гэтую колькасьць на 20 вершаў, на 200 альбо на дзьве тысячы. |
|
|
| Хвілінка |
[Jan. 18th, 2009|10:16 am] |
*** Час вярнуў нам нашую самоту, якую скрала эпоха. – запісаў Францішак. Калі вецер у сьпіну, лёгка быць на паверхні акіяну, лёгка лічыць, што акіян і ёсьць паверхня, якую мы адольваем, па якой мы прасоўваемся наперад. Самота – гэта поўны штыль. Менавіта тады адкрываецца жахлівая глыбіня пад нагамі. На тым самым мейсцы. Там, дзе мы ёсьць. Але і вышыня таксама. Жахлівая. |
|
|
| (no subject) |
[Jan. 17th, 2009|05:30 pm] |
*** Такое ўражаньне, што ў прасторы “полісу” сёньня існуюць толькі зграйкі медыякратаў і іх палітабслуга, якія запоўнілі сабой усю прастору публічнай уявы і хочуць прасунуцца значна далей, у асобныя жыцьці, паціху выцясьняючы з поля індывідуальнай сьвядомасьці сапраўды важныя рэчы. |
|
|
| Белы і Шаўцоў: салодкая парачка |
[Jan. 14th, 2009|09:16 pm] |
Злыя блазны Кожны з нас хаця б раз у жыцьці сутыкаўся з такой гісторыяй. Ідзе сабе па вуліцы чалавек – па сваіх справах. Альбо не ідзе, -- сядзіць у кавярні, размаўляе з сябрамі, ці з каханай дзяўчынай. І раптам да яго падскоквае дзіўная постаць – такі сабе злы блазан -- і пачынае чапляцца. Напрыклад пачынае верашчаць тонкім голасам: ты скраў у мяне капеечку, ты скраў у мяне капеечку! Напачатку ўсім весела, бо гэта прыгода, бо сустрэць злёгку звар’яцелага ў нашым нармальным сьвеце ня так і блага. Але дзівак працягвае чапляцца, казаць розныя глупствы, нават абражаць. І паступова настрой ва ўсіх пачынае псавацца. І добра калі пра капеечку. А калі вар’ят верашчыць на ўсю кавярню, што ты забіў чалавека? Ці згвалціў жанчыну? Альбо што твой дзед супрацоўнічаў з немцамі ? Тут ужо не да сьмеху. І што рабіць? Казаць такому, што два твае дзеды загінулі ў нямецкіх канцлагерах і таму ты іх ніколі не бачыў? Падаваць у суд? Але ж вар’ят таму і верашчыць не сваім голасам, што паказвае ўсім: я магу гаварыць ўсё што заўгодна, магу абражаць, абвінавачваць цябе, тваю сям’ю, зрэшты твой народ, -- і мне анічога ня будзе. Сапраўды. Набіць пысу? Але ж дурненькіх не б’юць. Перайсці на другі бок вуліцы? Добрага выйсця з гэтай сітуацыі няма, усё адно застанецца пачуцьцё няёмкасьці, -- у цябе і тваіх сяброў. *** Гэткі вобраз злых блазнаў стаяў у мяне перад вачыма, калі я пабачыў апошнія тэксты Алеся Белага і Юрася Шаўцова. Іх квазірацыяналізм (тэкстаў) анікога не падманвае: перад намі дзьве глыбока асабіста пакрыўджаныя на “сьвядомых” асобы. Пакрыўджаныя да сьлез, да вар’яцтва, да ірацыянальнай прагі адпомсціць любымі сродкамі. Сродкі зрэшты стылістычна адрозныя. Белы грае ролю “вясковага дурачка”, паўтараючы -- у размове з “сьвядомымі” -- безсэнсоўныя формулы пра караля стахвічку, пра этнакультуролягаў і іншую лухту. Але адразу скідвае маску блазна, калі гутарка ідзе пра прагматыку. Шаўцову хутчэй пасуе вобраз “паліцая”, -- так як яго паказвалі ў савецкім кіно. Ходзіць такі па вёсцы з ружжом – і чапляецца да кожнага, хто ў мінулым жыцьці яго пакрыўдзіў. І ўсё ж такі на блазнаў не крыўдуюць у адказ. Бо гэтая сітуацыя стварае штосьці накшталт “моманту праўды” для тых, хто навокал. Некаторыя спрабуюць цябе развесяліць. Некаторыя выводзяць блазна пад белыя ручкі і папярэджваюць афіцыянта, каб больш не пускалі. Але некаторыя – і гэта самае агіднае – спрабуюць скарыстаць тваю часовую непрыемнасьць сабе на карысьць. Напрыклад размяшчаюць гэтыя тэксты ў сваім ЖЖ і распачынаюць ціхую гутарку: “ну я ня ведаю, я канешце не салідарызуюся але магчыма ў гэтым штосьці і ёсьць. магчыма і скраў. магчыма і супрацоўнічаў. я толькі абмяркоўваю”. Вось такім сапраўды ня варта падаваць рукі пры сустрэчы. |
|
|
| Хвілінка |
[Jan. 11th, 2009|12:45 pm] |
*** Я не зусім літаратар, запісаў Францішак у дзёньніку, не да канца супадаю з практыкамі літаратуры, зь літаратурай як прафэсыяй. Хутчэй уважлівы сьведка, які пакідае тут і цяпер сьведчаньні, знакі для тых, хто будзе аднойчы вымкнуты на сьвятло, і будзе мець дастаткова мужнасьці (альбо адвагі), каб запытацца навошта? |
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
| |
|
|