| |
[Jun. 17th, 2008|09:39 am] |
|
***
І вось – праз слоту, боль, бяду – мне ў сэрцы суцяшэньне ёсьць Я незваротны, я іду, на ўсіх гасьцінцах – толькі госьць… З Рыгора Наракацы |
|
|
| ДН 2008 |
[Jun. 7th, 2008|12:47 am] |
Субота, у Логвінава, 12-13. Ад"езд на рэчку Іслач. Спазьніўшыеся едуць да Ракава алкуль іх забіраюць ;)
Нечаканыя госьці вітаюцца смс 3784391 |
|
|
| ДН 2008 |
[Jun. 3rd, 2008|07:37 pm] |
|
Дзякуй усім за віншаваньні! Хто забыў, можа павіншаваць наўздагон :) |
|
|
| Хвілінка |
[May. 16th, 2008|02:47 pm] |
|
Аднойчы Францішак патрапіў па той бок пэўнасьці, у халодную пустату сьвету. Пра гэта ён не асабліва любіў прыгадваць. |
|
|
| Лісты з Паўночнай Затокі |
[May. 5th, 2008|12:52 am] |
|
….. Тваіх валос цёмныя вадаспады Патраплялі на вусны, танчылі, спакушалі Апляталі цела, раўнавалі пяшчотна Да незнаёмых веяў і да дзёрзкіх мужчынаў Заміналі нам цалавацца |
|
|
| |
[May. 5th, 2008|12:01 am] |
|
….. Мы цяпер жыхары Восені, запісаў Францішак у дзёньніку. Усё істотнае сыйшло ў глыбіні. На паверхні засталася пара-тройка штукароў, камедыянтаў, безь якіх нам было б вельмі складана перажыць гэтую Ноч Сьвету. Яны цёплыя, душэўныя і выкшталцоныя. Яны ўвесь час перад публікай: дастаюць зайцаў і драконаў, запальваюць фэервэркі, расказваюць гісторыі. Усё гэта дазваляе нам маўчаць у нашых глыбінях. |
|
|
| Хвілінка (фрагмэнты раману) |
[May. 4th, 2008|01:55 pm] |
|
….. Францішак так і ня змог стварыць анічога велічнага. Яму здавалася недаравальнай наіўнасьцю, нават злачынствам, спыняцца і супадаць з формай, у той час як трэба ісьці наперад і сьведчыць. Куды наперад? І пра што сьведчыць?
|
|
|
| Хвілінка (фрагмэнты раману) |
[May. 2nd, 2008|11:41 pm] |
|
….. Рыбкі былі жоўтыя, аранжавыя, шэра зялёныя. Яны амаль нерухома трымаліся каля шкла і здаваліся чыёйсьці прыдумкай, двумернай карцінкай, сярод штучных водарасьцяў і галькі, ракавак, каменчыкаў, бурбалак кіслароду, што вырываліся зь нябачных трубак… Яна была зь сяброўкай, уварвалася ў кавярню як быццам у свой пакойчык і адразу запоўніла сабой прастору, усьмешкай, гэстамі, шалікам, што адразу ўзьнёсься ў паветра як сьцяг і Францішак раптам зразумеў што ўжо недзе бачыў гэтую дзяўчыну, больш за тое, што ён яе ведае, ведае яе рухі, ведае яе пах, яе вусны… -- Дамініка?! -- Гэта неверагодная прыемнасьць, -- у цябе закахацца, сказаў Францішак. – Я чакаў гэтага тысячагодзьдзямі. Гэтага лёгкага дрыжаньня рук, жаданьня быць побач, салодкай мэлянхоліі ўвечары й нематываванага шчасьця зранку, адчуваньне палёта, лёгкасьці… -- Божа, сказаў Францішак, -- дайсьці да паловы, напісаць столькі тэкстаў пра гэта, каб зразумець што ў рэальнасьці гэта здарылася са мной усяго толькі другі раз… -- Гэта так цудоўна, што ня можа і ня мусіць быць цяжарам, чагосьці патрабаваць, вымагаць, штосьці абяцаць альбо чымсьці валодаць.. Гэта мусіць дарыць Табе чыстую радасьць, -- сказаў Францішак. -- Два супчыкі, калі ласка, -- сказала яна. |
|
|
| Лісты з Паўночнай Затокі |
[May. 1st, 2008|11:23 pm] |
Склалася новая кніга. Вершы.
У гэтую восень. У Логвінава.
|
|
|
| любімае слова :) |
[Apr. 22nd, 2008|12:45 am] |
|
кашмар :) |
|
|
| Лісты з Паўночнай Затокі |
[Apr. 19th, 2008|08:10 am] |
|
Углядаючыся ў югэн прамінулага часу Варушылі вуснамі, спляталі рукі, маўчалі Пакуль не патрапілі на самы скрай часу Дзе ўсё, што мелася быць, – адбылося Сонца сьвяціла, вецер заставаўся ветрам Быў красавік, – дзёрзкі, злы і халодны Дрэвы стаялі, як быццам сьнілі кагосьці І толькі яны, – сыходзілі, адплывалі, зьнікалі За смугой года, таялі альбо танулі У прамінулым, – што – так блізка – было На выспах шчасьця, там, сярод акіяну Засталіся: яго нататнікі, яе сны, каляндар Два шалікі, зялёная лямпа, яе завушніцы Шклянка гарбаты, узьлёт веяў, самота ў Cafe І боль у сьпіне, крыху вышэй за сэрца |
|
|
| Лісты з Паўночнай Затокі |
[Apr. 17th, 2008|07:35 am] |
Лі Бо П’яны і далёкі, ён блукае па небу Кідае маланкі, гуляе з аблокамі, запальвае ліхтары Мудрасьці. Слухае галасы рыб Сьпявае, танчыць, разьвінвае Восені косы П’яны і самотны, чакае сардэчнага сябра Так, мусіць вярнуцца Сюды, на неба, ня так проста дайсьці Сьцежак амаль ня бачна Прайшло столькі стагодьдзяў П’яны і сьветлы, ён прыходзіць у сны Да забытых паэтаў, прамінулага часу Штосьці абяцае, чамусьці вучыць, – ня бойся Заплюшчы вочы, ідзі на дно Гэты боль – асалода Гэты боль – асалода |
|
|
| |
[Mar. 25th, 2008|11:07 am] |
Сьнег, Вільня, Сьвята!
Віншую ўсіх! |
|
|
| Хвілінка |
[Feb. 25th, 2008|12:12 am] |
|
….. Калісьці Францішак распавёў яму дзіўную гісторыю. Пра штурм крэпасьці, за сьценамі якой невядомыя абаронцы. Штурм доўжыцца многа месяцаў, можа нават гады. Калі тыя, хто штурмавалі, нарэшце ўваходзяць на сьцены, яны з жахам бачаць саміх сябе, -- забітых, раскіданых паўсюль у дзіўных позах, з агідай і зьдзіўленьнем на тварах. І тут раптам разумеюць, што яны зусім ня тыя, за каго сябе прымалі, кім сябе лічылі. Што сапраўдныя героі – яны – загінулі. І тады яны даюць загад зьнішчыць усе люстэркі ў Каралеўстве. |
|
|
| Лісты з Паўночнай Затокі |
[Feb. 5th, 2008|01:26 am] |
|
……
Сьмерць – сяброўка, забытая казка Пакідае мяне назаўсёды Пакідае мяне на самоце Несьмяротнасьці – нібы ў пустэчы Ў незваротнасьці руху паветра У якім распускаюцца кветкі Крохкай вечнасьці, п’янай ад болю |
|
|
| апокрыф |
[Feb. 3rd, 2008|11:02 pm] |
|
….. Людзі так апантана імкнуцца стаць кімсьці, - прашаптаў Алівэйра. І некаторым гэта нават удаецца. Таму я так люблю ластавак, - сказала Мага. |
|
|
| Лісты з Паўночнай Затокі |
[Jan. 30th, 2008|11:09 pm] |
|
Восень у Парыжы: Вецер гартае старонкі сноў Сена цячэ праз пальцы ў нябыт Такая спакуса Падыйсьці да самага скраю Левага берага Дзе жоўтыя дзьмухаўцы Вечар Залатое шчасьце |
|
|
| Абяцаны_Птушке_верш_Лі_Бо |
[Jan. 9th, 2008|08:32 am] |
|
Лі Бо За келіхам віна самотны сяджу сярод кветак Анікога навокал, - адзін толькі сьветлы месяц Таму, узьнімаючы келіх, ветла яго прашу Вярнуць мне мой цень, - нас тады будзе трое На жаль ад віна месяц не п’янее А цені маюць звычку праліваць яго на падлогу… Я сьпяваю, месяц мне дорыць рэха Я танчу, - цень поруч са мною Яны, - пакуль я іх помніў, - былі неблагімі сябрамі! І толькі калі ўпіўся, - мы разышліся... Вера ды спадзяваньні, - дзе мейсца ім у гэтым сьвеце? Сьцежка мая згубілася, самотная, сярод зорак… |
|
|
| Кафэ Акварыюм |
[Jan. 5th, 2008|11:40 pm] |
|
З накідаў да апошняй, CXVII Песьні Эзры Паўнда: … Я хацеў напісаць Рай Ня руш Дай ветру сказаць Гэта рай Няхай Богі даруюць тое, што я зрабіў І тыя, каго кахаю, паспрабуюць мне дараваць |
|
|
| Кафэ Акварыюм |
[Jan. 5th, 2008|11:39 pm] |
|
..... Чжуан-Цзы – ня аўтар і нават ня твор у нашым разуменьні. Хаця персанаж Чжуан-Чжоў і прысутнічае ў тэксьце, ён нават не спрабуе граць ролю аўтара альбо настаўніка, пагаджаючыся на амплуа невыпадковага прывіда… Можна было б назваць Чжуан-Цзы кнігай, але для эўрапейскай сьвядомасьці існуе разрыў між Кнігай зь вялікай літары, кнігай сакральнай, -- і проста кнігай. Чжуан-Цзы ані адно, ані другое. Чжуан-Цзы – гэта канон, збор тэкстаў пэўнага кшталту, аўтарства якіх альбо невядомае, альбо неістотнае. Можна было б сказаць, што сапраўдны аўтар гэтага канону – дыскурс, само даоскае мысьленьне, якое выбрала сабе пэўнае мейсца і пэўны тып трансляцыі. Але ў самім панятку дыскурсу закладзена ідэя пэўнай упарадкаванасьці, пэўных (хаця й няяўных) правілаў, а Чжуан-Цзы бясконца далёкі менавіта ад ўпарадкаванасьці, ад сістэмы, нават ад вучэньня (хаця б і даоскага). Ён вельмі рана атрымаў характарыстыку шалёных прамаўленьняў, звар’яцелых словаў, -- якія пачынаюцца нідзе і сканчаюцца нічым, але пры гэтым здатныя пацэліць проста ў сярэдзіну. Гэтая характарыстыка стала амаль кананічнай, і прывяла да таго, што звар’яцелы канон Чжуан-Цзы стаў чымсьці накшталт “даасізма для паэтаў”, у дапаўненьні (а можа і ў супрацьпастаўленасьці) з Дао-Дэ-Цзын, якая лягла ў аснову эзатэрычных (але пры гэтым сістэматычных, упарадкаваных) практыкаў даоскага самадасканаленьня.
|
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
| |
|
|